μήπως είμαστε ή θα γίνουμε βαρετοί;

Διάβαζα το post του Αθήναιου και εντόπισα μία διάσταση που με προβληματίζει αρκετά τον τελευταίο καιρό. Συνειρμικά μου ήρθαν στο μυαλό δύο πρόσφατοι φίλοι μου οι οποίοι είναι πολύ ευχάριστοι σαν παρέα και ταυτόχρονα ανύπαντροι αν και έχουν περάσει αυτή την ηλικία (όχι προ πολλού, εε;;).

Είναι αναγκαίο κάποιος να γινεται βαρετός άμα παντρεύεται; Οι συζητήσεις του να θυμίζουν μονοκαλλιέργεια στο Θεσσαλικό κάμπο; Και από την άλλη, πρέπει κανείς να παντρευτεί και να κάνει κουτσούβελα για να ανακαλύψει την έννοια της ασφάλειας κατοικίας και αντικειμενικές αξίες; Βέβαια μήπως δεν πρέπει να επιτρέπεται ο γάμος σε όσους επιτρεπουν στις πεθερές και στις μανάδες τους να κάνουν το γάμο τους σα σβωλιασμένη μπεσαμέλ;

Αν παρατηρήσουμε όμως το ζήτημα από την οπτική γωνία αυτών που αποκλείουμε, μήπως κι εμείς έχουμε μία μονομέρεια στη σκέψη μας; Μήπως κάποιος που μιλάει αποκλειστικά για μπουζούκια και γκόμενες και είναι ανίκανος να κάνει μία συζήτηση για επενδύσεις ή για μακρόπνοες ανθρώπινες σχέσεις είναι ο πραγματικά βαρετός;


Όλα αυτά όμως συνοψίζονται σε ένα ερώτημα...

Πώς καταλαβαίνουμε ότι έχουμε γίνει ανελέητα βαρετοί και πώς θα βγούμε από την κατάσταση αυτή;

Μη βλασφημείτε τα θεία....

προσοχή...

απίστευτη καμπάνια της Smirnoff

Αν και απευθύνεται σε αμερικανούς, νομίζω ότι όλοι θα καταλάβουμε τα αστεία που παίζουν στη διαφήμιση! Προσωπικά έχω ξετρελαθεί!!

να μία ιδέα για επιχείρηση...

χρειάζεται βέβαια καθίσματα και κλιματισμό, αλλά αξίζει τον κόπο...



τι νομίζατε;

Αισθητική άλλης εποχής

φωτιστικό που διακτινίστηκε από τα 50's



τα χρώματα που δε βλέπαμε στις ασπρόμαυρες διαφημίσεις του ΤΡΥΛΕΤ



η φανταστική γραμματοσειρά

ασφαλής υπολογιστής

Ακόμη δυσκολευόμαστε να ελέγξουμε την ασφάλεια ενός υπολογιστή. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον θάψουμε... Τα νέα Windows Vista υπόσχονται κάποιες καλές λύσεις διαδεδομένες σε πολύ κόσμο. Ίσως αλλάξει κάτι, ίσως πάλι και όχι. Πάντως η ψευδαίσθηση της ασφάλειας είναι χειρότερη από την ασφάλεια!

Νέα πρόστιμα ΚΟΚ

Νομίζω ότι η ελληνική αστυνομία έχει εντοπίσει την καρδιά του προβλήματος στους ελληνικούς δρόμους.

Δεν είναι οι παρανομίες ουσίας (παράνομες προσπεράσεις, παράνομα παρκαρίσματα, κακοί δρόμοι, προκλητική οδήγηση), δεν είναι οι κακοτεχνίες στους δρόμους, δεν είναι η ελλιπής αστυνόμευση, αλλά τα μικρά πρόστιμα. Δεν είναι οι παρανομίες αδιαφορία προς τους νόμους (έλλειψη πινακίδων - μόνο 30 € πρόστιμο), κατάμαυρα τζάμια ώστε να μη βλέπεις τον οδηγό, αυτοκίνητα τροποποιημένα.

Για αυτό αποφάσισαν να κόψουν πρόστιμα αντάξια των ελληνικών μισθών μας και να τα επιβάλλουν όμοια σε φτωχούς και πλούσιους... Το επόμενο βήμα θα είναι να σου σπάνε το χέρι με τη βαρία...

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως έχω βάλει 2 εκατοντάευρα μέσα στο δίπλωμα οδήγησής μου... Καλύτερα να δώσω λίγα λεφτά στον αστυνομικούλη να πάρει ένα δώρο στη γυναίκα του, παρά να τα δώσω για μαλακίες. Αν δε δουλέψει αυτό, θα έχω και ένα καλάσνικοφ στο πορτμπαγκάζ...

Απαγορεύεται το πτύειν

Ή αλλιώς

είμαστε όλοι Borat



75 € κάνει η έκδοση ενός διαβατηρίου – ενός δημοσίου εγγράφου που κατά τον εκπρόσωπο της αστυνομίας δεν είναι απαραίτητο, για αυτό και στοιχίζει τόσο... 75 € για ισχύ 5 ετών, 15 € το χρόνο, κοντά 1€ το μήνα αν συνυπολογίσουμε τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα, Διακοπών και λοιπόν νόμιμων προσαυξήσεων δίνουμε στο κράτος για να μας παραχωρεί το δικαίωμα να ταξιδέψουμε... Κοντολογίς, 4 βασικά μεροκάματα και 1 που θα χάσω για να το εκδώσω 5... Και αυτά για ένα διαβατήριο που δεν αναγνωρίζεται ως αρκετά ασφαλές για να ταξιδέψω με αυτό μόνο ως τις ΗΠΑ...

Είναι βέβαια τραγανό και διπλοφουρνιστό... 20 μέρες κάνει να εκδοθει! Αυτοί οι άνθρωποι είναι αφοσιωμένοι στην ποιότητα όπως οι παραγωγοί bourbon στο Jack Daniels Tenessee.

Να το φάμε και αυτό...

Χωρίς καμία αποζημίωση, το κράτος αποφασίζει ότι πρέπει να αλλάξω το διαβατήριό μου και ας έχει ακόμη 2 χρόνια ισχύ – με στέλνει στη σχολή μετεκπαίδευσης στη Νέα Φιλαδέλφεια, μία διαδρομή 10 πλάσια από τη διαδρομή προς το ΑΤ Κηφισιάς που δέχεται μεν αιτήσεις διαβατηρίων, αλλά όχι τις δικές μου...

11:00 το πρωί: Ο αριθμός που εξυπηρετείται είναι το 30 και ο αριθμός που λαμβάνω είναι το 162.

Αν με φωνάξουν και δεν είμαι εκεί χάνω τη σειρά μου. Δεν υπάρχει πινακίδα αναγραφής του αριθμού που εξυπηρετείται, ούτε ενδεικτικός χρόνος αναμονής... Τι να γράψουν άλλωστε; 5 ώρες; 8 ώρες; Ψεύτες θα είναι... 4 Υπάλληλοι δέχονται αιτήσεις, 3 φρουρούν την είσοδο και 2 επιβλέπουν αυτούς που δέχονται τις αιτήσεις!!

17:30 το απομεσήμερο: Ο αριθμός που εξυπηρετείται είναι το 77 και ο αριθμός μου παραμένει το 162...

Άνθρωποι εξαθλιωμένοι περιμένουν... Εξαθλιωμένοι όχι γιατί τους δέρνουν, αλλά γιατί κανείς δεν αναγνωρίζει την αυταξία τους, το δικαίωμα να έχουν αξιοπρεπή αντιμετώπιση από την ίδια τους τη χώρα. Άλλοι έχουν ντυθεί καλά όπως κάτι γιαγιάδες που ταξίδευαν με την Ολυμπιακή πριν από 20 χρόνια. Άλλοι έχουν έρθει αξύριστοι και βρόμικοι σα να πλένουν τον κήπο τους. Άλλοι έχουν έρθει με μωρά στην αγκαλιά, άλλοι προσπαθούν να καθίσουν στο περβάζι του άθλιου παραθύρου γιατί ζαλίζονται. Και περιμένουν – τι άραγε; Πιο πιθανό είναι να μετακινηθεί ο τοίχος παρά να πάρουν απάντηση στην ερώτηση που σβουρίζει στο κεφάλι τους... Τι κατάντια είναι αυτή;

20:10 το βράδυ: Η υποβολή αιτήσεων λήγει σε 80 λεπτά και οι υπάλληλοι έχουν γκαζώσει... Οι αιτήσεις φεύγουν βροχή, αντίθετα με τη νωχελικότητα της πρωίας...

Μόλις φτάνω το νούμερο που εξυπηρετείται είναι το 163... Κανείς δε θέλει να μπω. Οι αστυνομικοί υπάλληλοι αδιαφορούν που πήγα πιο πέρα για να παρκάρω νόμιμα και όχι παράνομα όπως όλοι, έξω από το χώρο υποβολής αιτήσεων. Μία κυρία με παιδί φρυάζει και μιλάει χυδαία με το παιδί στην αγκαλιά, που το επικαλείται για τη συμπεριφορά της. Όλοι αγριεύουν. Η εξαθλίωση του απογεύματος έχει εξαχνώσει προ πολλού όλα τα κομμάτια παιδείας που έχουν απομείνει στους παρευρισκόμενους. 40 είναι εκεί και από αυτούς ζήτημα αν θα εξυπηρετηθούν οι 10... Οι αστυνομικοί είναι οπλισμένοι σαν κατσαπλιάδες και από τη συμπεριφορά τους είμαι βέβαιος ότι φορούν σκελέα και φανέλα με σήμα της χωροφυλακής. Δεν είστε εξουσία, είστε υπάλληλοί μου πρέπει να φωνάξω, αλλά ποιος θα με ακούσει;

Μας έχουν καταντήσει να τσακωνόμαστε σαν αδέσποτοι σκύλοι γύρω από ένα κομμάτι κόκαλο που πέταξε ο χασάπης, γύρω από ένα χαρτάκι για τη σειρά του τυριού στο Βασιλόπουλο. Λαχαναγορά στην Κινσάσα και ζωοπανήγυρης στο Αμπιτζάν – ο κακός εαυτός που πασχίσαμε να αποτινάξουμε με ταμπέλες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΤΥΕΙΝ αναβλασταίνει. Γύρω μας ανοχή = ώρα μηδέν. Απέναντι σε όλους και όλα... Κανείς δε νοιάζεται, αυτός που πετάει το αποτσίγαρο του κάτω (που να το ρίξω;) , αυτός που παρκάρει στη ράμπα για τους ανάπηρους (πού να παρκάρω;), αυτός που βρίζει (άσε με, έτσι έμαθα!), αυτός που δεν κάνει ηθικά τη δουλειά του (εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;), αυτός που παρανομεί (όλοι το κάνουν...).

Αύριο θα πάω στις 6:30 το πρωί μαζί με ένα στρώμα θαλάσσης για να ξαπλώσω. Έχω ορθοστατική υπόταση και σε όποιον αρέσει... Άντε γιατί όταν με σκοτίζουν με πιάνουν και οι πέτρες στα νεφρά και κατουριέμαι πάνω μου...


Υ.Γ. σήμερα το πρωί πήγα στις 6:30 και εξυπηρετήθηκα τελικά στις 9:00. Τέσσερις υπάλληλοι δέχονταν αιτήσεις για κατοίκους 9 δήμων και τρεις υπάλληλοι φύλαγαν σκοπιά δίπλα στην τηλεόραση...

Πώς μας βλέπουν οι ξένοι;

Λίγο φοκλόρ είναι αυτό που τους έμεινε από τις επισκέψεις στην Ελλάδα!

Ποιός θυμάται τα Φουντούνια;

Εκπλητική διαφήμιση, από έναν ταλαντούχο άνθρωπο... Ξυπνά πολλές μνήμες...

Όποιος έζησε στα 80's αξίζει τόνους respect

μολονότι δεν ήμουν ο πρώτος που το ανακάλυψε, δε μπορώ να στερήσω τη χαρά στους αναγνώστες αυτού του blog. Μία υπεύθυνη απάντηση στα προβλήματα της ζωής κατευθείαν ερχόμενη από περασμένες δεκαετίες... Προσοχή στο σορτσάκι και τα σαμπώ με ξύλινους πάτους που εμφανίζονται στη συνέχεια!!!

Σπορτ Μπίλλυ

Η ζωή μου μέχρι τα 15 χρόνια μου συνοψισμένη σε 58 δευτερόλεπτα...

τι μαλακία έκαναν κυνηγοί και δολοφόνος;

Στην ομολογία του, ο 37χρονος κτηνοτρόφος δήλωσε ότι ο ίδιος και ο πατέρας του, ειδοποιημένοι από κάποιον γείτονα, πήγαν στο σημείο όπου βρίσκονταν οι κυνηγοί για να διαπιστώσουν εάν δημιουργούσαν πρόβλημα στα πρόβατά τους. Ο γιος, ο οποίος ήταν ένοπλος, απομακρύνθηκε από τον πατέρα του, αναζητώντας τους κυνηγούς.

από το

είναι εμφανές (χωρίς να θέλω να προσβάλω τη μνήμη των νεκρών) ότι κλιμάκωθηκε η ένταση στο επεισόδιο. Τόσο ίσως άσχημα λόγια από την πλευρά των κυνηγών, όσο και η ένοπλη εμφάνιση του κτηνοτρόφου. Αν κάτι από αυτά τα δύο δεν είχε συμβεί, ίσως να μην είχαμε αυτά τα ευτράπελα...

Για αυτό έχω κάνει στάση ζωής να είμαι πράος απέναντι σε προκλήσεις, διότι δεν είναι ποτέ δυνατό να προβλέψεις τις εξελίξεις σε ένα επεισόδιο. Αν με κλέβουν, θα δώσω τα λεφτά μου και θα ταχυδρομήσω στο ληστή τα υπόλοιπα και αν κάποιος με βρίσει στο δρόμο (ειδικά στην οδήγηση) θα του πω συγγνώμη. Αυτά που κάνουν πολλοί και ψάχνουν αφορμή για ξύλο, κυκλοφορούν οπλισμένοι με μαχαίρια ή άλλα συναφή εργαλεία και γενικά φέρονται ως μπράβοι του εαυτού τους μπορεί να τους οδηγήσουν σε πολύ δύσκολη θέση.

Όταν πέφτει ξύλο, κάποιος από τους δύο, ίσως και οι δύο, μπορεί να τις φάνε... Όταν δείρουμε ή αδικήσουμε κάποιον μπορεί να μας το παίξει Κρητικός και να επιτεθεί νύχτα... Και ποτέ δε μπορούμε να νομίζουμε ότι είμαστε άτρωτοι... Θυμάστε το γιο του Γιαννίτση; Για ένα ρολόι έφυγε το παλικάρι...

δάκρυσα

Στο πάρκινγκ του τοπικού Super Market ένα παιδί, όχι πάνω από 26 χρονών, με πλησιάζει και μου ζητάει

λίγα λεφτά, πεινάω...

Εγώ, που είμαι και λίγο κουτοπόνηρος, του απαντάω ότι αν πεινάει, να πάμε στο supermarket να του πάρω ό,τι θέλει. Η απάντηση ήταν τόσο απρόσμενη που με σμπαράλιασε

ντρέπομαι...


Αποδείχτηκε ότι όντως τα είχε ανάγκη. Το παιδί ήταν Αλβανός που μόλις είχε έρθει στην Ελλάδα - τα ελληνικά τα είχε μάθει σε προηγούμενη 'επίσκεψή' του.

To χάσμα μεταξύ μας ασύλληπτο. Εγώ βρισκόμουν στο δρόμο προς το μαγαζί που πουλάει πατάκια για αυτοκίνητα και αυτός βρισκόταν στο δρόμο σκέτο. Αυτό που με συγκλονίζει, ακόμη και τώρα στις 5 το πρωί, είναι πως, ό,τι και αν έκανα για αυτόν τον άνθρωπο, το πρόβλημά του θα παρέμενε αμετάβλητο. Εύχομαι τα καλύτερα για αυτόν και όσους βρίσκονται σε αντίστοιχη θέση.

Κοιτάζοντάς το από μία άλλη προοπτική, είναι πραγματικά σαχλή η πολιτική της χώρας μας στον τομέα αυτό, επιτρέποντας σε μετανάστες να διασχίζουν τα σύνορα παράνομα και να τους νομιμοποιεί αργότερα. Αφού έχει την ανάγκη για νέο δυναμικό, θα ήταν σαφώς πιο έξυπνο να τους επιτρέπει να έρχονται με νόμιμες διαδικασίες, έχοντας κάνει κάποια διαλογή, δίχως να τους εξαναγκάζει να έχουν παράνομη υπόσταση με τις συνακόλουθες συνέπειες για αυτούς, αλλά και για την κοινωνία που τους φιλοξενεί.

Στη συνέχεια, τα τζιμάνια όλων των εμπλεκόμενων υπουργείων τους εξαθλιώνουν προκειμένου να τους δώσουν κάρτα παραμονής και ασφάλιση σε τέτοιο βαθμό που είμαι βέβαιος ότι θα προτιμούσαν να τρώνε από το μπωλ του σκύλου, παρά να υφίστανται όλα αυτά τα βασανιστήρια.

Πόσο λογικό είναι να τους βασανίζουμε κάνοντάς τους να μισήσουν τη χώρα στην οποία ζουν, αποξενώνοντάς μας ταυτόχρονα από έναν σημαντικότατο γείτονα; Πόσο λογικό είναι να μην έχει αυτός τη θέση μου, όπου είμαι βέβαιος ότι θα τα κατάφερνε και καλύτερα;

Που θα βρω υποτροφία;

Ψάχνω λίγα λεφτά προκειμένου να καλύψω τα έξοδά μου κάνοντας πτυχιακή εργασία σε υπερτεράστιο πανεπιστήμιο της Αμερικής...

Όποιος ξέρει κάποιο ίδρυμα που θα έδινε λεφτά εκτός καταλόγου παρακαλώ μοιραστείτε τη γνώση σας...

ευχαριστώ - in pluribus unum

Μεγάλο Παζάρι ή Πολλοί χαχόλοι μαζεμένοι μπροστά από την τηλεόραση;

Κάνοντας ζάπινγκ (τι λέξη και αυτή) έπεσα στον Alpha και συγκεκριμένα στο τηλεπαιχνίδι Μεγάλο Παζάρι, μία σκια του πραγματικά ευχάριστου τηλεπαιχνιδιού των απαρχών της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Το παιχνίδι στη φάση που το πέτυχα αφορούσε δύο μοντέλα αντίθετου φύλου που έμπαιναν σε ένα παραβάν, ενώ η παίκτρια έπρεπε να μαντέψει ποιος από τους δύο θα βγάλει τη μπλούζα του! Αν το αγόρι την έβγαζε έμενε με τις θηλές του, αντίθετα αν την έβγαζε το κορίτσι έμενε με το wonderbra. Περιττό να αναφέρω ότι στο παιχνίδι όλες φοράνε στο κάτω μέρος κάτι που είναι πιο προκλητικό και από μαγιό...



Στο διάλογο διαμαρτυρίας (Αντώνης vs Yπεύθυνη) με τη σχετική υπεύθυνη του καναλιού διεκτυλίχθηκαν καταστάσεις για γέλια και για κλάματα:

Α- οι κοπέλες γδύνονται ή μου φαίνεται κυρία μου;
Υ- μα τι λέτε κύριε, φοράνε τα εσώρουχά τους(!)
Α- κυρία μου, κι εγώ φοράω εσώρουχα, αλλά δεν έρχομαι να σας τα δείξω στο σαλόνι σας
Υ- αυτό που λέτε είναι άλλο πράγμα
Υ- γιατί σας ενοχλεί αυτή η εκπομπή;
Α- δε με ενοχλεί καθόλου, εύχομαι και η κόρη σας να δουλέψει εκεί όταν μεγαλώσει
Υ- τι θέλετε να κάνουμε δηλαδή;
Α- να βάλετε μία σήμανση ότι η εκπομπή είναι κατάλληλη μόνο για άνω των 60 ετών

By the way, ψάχνοντας με αφορμή το περιστατικό στο διαδίκτυο, δε βρήκα πουθενά στοιχεία επικοινωνίας με το ΕΡΣ!

Θέλουμε κι άλλα τέτοια!

Την επέκταση του Προαστιακού στο Λαύριο το 2012 ανακοίνωσε ο Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών Μιχάλης Λιάπης. Παράλληλα ανακοίνωσε πως από τα μέσα Δεκεμβρίου θα επεκταθεί το ωράριο λειτουργίας του Προαστιακού κατά πέντε ώρες (από τις 5 το πρωί έως τις 12 τα μεσάνυκτα).

από το in.gr

Πλάκα στην πλάκα, ο Λιάπης, και ας έχει τα μικρότερα φόντα από όλους, έχει κάνει ίσως τα περισσότερα απτά έργα που επηρεάζουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Προσπαθεί τουλάχιστον ο άνθρωπος. Όχι σαν κάτι άλλους...

«Ή θα τους στρώσω ή θα φύγω»

Ή θα τους στρώσω ή θα φύγω δήλωσε η υπουργάρα της τάξεως με ύφος προπονητή του Ολυμπιακού. Μετά βέβαια το ξανασκέφτηκε γιατί εκεί, όντως φεύγει ο προπονητής και μάλιστα νύχτα αν δεν αρέσει στον πρόεδρο και τους φιλάθλους και έτσι είπε να αφήσει τα προπονητικά. Θυμήθηκε κιόλας ότι έχει και δύο κορούλες να παντρέψει και αν δεν το κάνει τώρα που είναι υπουργός θα πρέπει να τις προικίσει. Οπότε σου λέει, θα τους πω μερικά από τα ωραία μου και θα με αφήσουν λίγο ακόμη να κάνω τον υπουργό.

Κάθε πρωί, στον τελευταίο όροφο του υπουργείου του, παίζει με τα στρατιωτάκια του με θέα πότε του Γουδή και πότε το Χολαργό, όπου κοιτάζει καλού κακού και προς το σπίτι του μη μπει κανένας κλέφτης, γιατί οι αστυνομικοί του καλλιεργούν ζαρντινιέρες.

Πατρίς - θρησκεία - οικογένεια του έλεγαν κάποτε, τα πιπιλίζει και αυτός σήμερα. Τα έχει γραμμένα και στο αλεξήλιο του αυτοκινήτου του, για να μην τα ξεχνά, πλάι στο μαμπά μην τρέχεις. Για αυτό και δεν τρέχει ποτέ ο ίδιος, ούτε ο οδηγός του. Βάζει τους κοσμαγάπητους αστυφύλακες να κλείνουν την Κατεχάκη και την Κανελλοπούλου κάθε πρωί συλλέγοντας έτσι τις Χριστοπαναγίες των δύσμοιρων οδηγών που περιμένουν. Τον βοηθάει στα θρησκευτικά του καθήκοντα.

Ξεχνά όμως ότι τον έβαλαν στη θέση του και του έδωσαν μερικές κουδουνίστρες για να κάνει τον κλόουν που θα απασχολεί τα παιδιά μέχρι τις επόμενες εκλογές...

Αρχικά η υπόθεση είχε ανατεθεί σε πταισματοδίκη, ωστόσο εξαιτίας των διαστάσεων που έλαβε το περιστατικό, κρίθηκε σκόπιμο η έρευνα να περατωθεί από εισαγγελέα εφετών, με την εντολή να ολοκληρωθεί μέχρι την Παρασκευή.

γράφει το in.gr

δηλαδή η τηλεοπτική προβολή καθορίζει το ποιός θα αναλάβει την έρευνα;

υποστήριξε το έργο της Ελληνικής Αστυνομίας - πέσε κι εσύ σε μία ζαρντινιέρα

σπουδαία χώρα είμαστε. Σοκαρισμένος διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτά που αφορούν τα επεισόδια με το παιδί στη Θεσσαλονίκη. Στεναχωρήθηκα πραγματικά. Διαβάζω για το πόση σχέση είχε με τα υπόλοιπα που συνέβησαν, βλέπω πόσο χυδαίοι είναι στη συμπεριφορά τους και εν θερμώ (την ώρα των επεισοδίων) και εν ψυχρώ (με ανακοινώσεις τύπου για ζαρντινιέρες) αυτοί που καλούνται να μας προστατέψουν.

Μα καλά, μας δουλεύουν; Δεν πέρασε η εποχή του παρακράτους και του μπασκίνα; Και, συγγνώμη κιόλας, μας ειρωνεύονται στα μούτρα μας; (γλυκόπικρο και αποκαλυπτικό βίντεο εδώ). Χρόνια και δεκαετίες τόσοι άνθρωποι ατιμώρητοι σπάνε πράγματα, καίνε αυτοκίνητα, καταλύουν θεσμούς και κανείς δε νοιάζεται. Και όμως, η αστυνομία έχει να επιδείξει σαφές έργο. Δέρνει και συλλαμβάνει στις πορείες όσους δεν είναι οργανωμένοι σε μπλοκ με καδρόνια, καταγράφει τροχονομικές παραβάσεις σε αυτούς που τρέχουν με λίγα παραπάνω χιλιόμετρα σε ευθείες των εθνικών δρόμων, απαντάει σε κλήσεις στο 100 μετά από 3λεπτο και βάλε, έχει τα γραφεία στελεχωμένα με τόσους αστυνομικούς που κάθε πρωί τσακώνονται μεταξύ τους για να προλάβουν καρέκλα...

Διετάχθηκε προκαταρκτική εξέταση και δε μπορεί να δηλώσει τίποτα η Αστυνομία. Εγώ μπορώ να πω, άντε στο διάολο.

Ποιος φταίει όμως; Εμείς φταίμε... εμείς που ανεχόμαστε τόσα χρόνια τη μέρα του πολυτεχνείου να μετατρέπει τις πόλεις σε αρένες ταυρομαχίας. Που ανεχόμαστε τόσα χρόνια τους ίδιους και τους ίδιους πολιτικούς... Ποιος είναι σήμερα υπουργός δημοσίας τάξεως; Ποιος ήταν χτες; Μας είπαν ψέματα; Μας εξαπάτησαν; Τήρησαν τις υποσχέσεις τους; ΟΧΙ. Τους ψηφίζουμε; Τους ψηφίζαμε; Θα τους ξαναψηφίσουμε; ΝΑΙ. Και αύριο και σε 10 χρόνια κάποιο πράσινο ή μπλε (ή ο,τιδήποτε άλλο) μοσχάρι θα κάθεται σε μία χοντρή πολυθρόνα με την ανοχή μας.

Μην κοιτάτε παραπέρα για τους υπεύθυνους, μία βόλτα μέχρι τον καθρέπτη του μπάνιου είναι αρκετή.

(πάντως, μεταξύ μας, δε θα πήγαινα ποτέ σε εκδηλώσεις του πολυτεχνείου τη μέρα του πολυτεχνείου)

ταξιδέψαμε! - το συνέδριο

Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμη, ο ιδιοκτήτης του blog αυτού είναι ιδιαίτερα κοσμοπολίτης και ένιωθε πνιγηρά στο κλεινόν άστυ. Για αυτό ταξίδεψε και σας μεταφέρει διεθνή νέα.

Αρχικός προορισμός ήταν η Βαρκελώνη της Ισπανίας. Αφορμή υπήρξε το Μίcrosoft Teched, το μεγαλύτερο συνέδριο πληροφορικής στην Ευρώπη (περισσότεροι άπό 5000 σύνεδροι) που οργανώνεται σε ετήσια βάση. Το συνεδρίο διοργανώθηκε σε ένα συνεδριακό κέντρο που κατασκευάστηκε σχετικά πρόσφατα (el maresme forum) κοντά στη θάλασσα.



Η οργάνωση ήταν υποδειγματική. Φυσικά δεν ήταν μόνο οι οργανωτές που υπήρξαν άψογοι, αλλά και οι σύνεδροι που με τη στάση τους υποστήριζαν τις πρωτοβουλίες των πρώτων. Υπήρχαν 5 και περισσότερα παράλληλα sessions καθημερινά (με εκπληκτικό περιεχόμενο), από το πρωί μέχρι το απόγευμα και μετά από κάθε ομιλία υπήρχε σύστημα που λάμβανε εκτεταμένο feedback προς τον ομιλητή.



Υπήρχαν οδηγίες παντού, σχετικά με οτιδήποτε, που δεν άφηναν ακάλυπτο κανέναν, οποιαδήποτε και να ήταν η ανάγκη του. Παντού υπήρχαν υπολογιστές με σύνδεση στο internet και πολλές άλλες δυνατότητες, καθώ και πρίζες για να φορτίζει κανείς τις συσκευές του.



Οι διοργανωτές είχαν φανταστεί και την παραμικρή λεπτομέρεια όπως οδηγίες για την καλύτερη δικτυακή συμβίωση τόσων υπολογιστών (όπως στο νηπιαγωγείο, ένας ιός να εμφανίστεί θα θερίσει όλες τις συσκευές) και σαλονάκια για chatting και σύσφιγξη σχέσεων. Οι οργανωτές δεν τσιγκουνεύτηκαν τα αναγκαία και έτσι σε όλη τη διάρκεια του συνεδρίου υπήρχε ελαφρύ φαγητό (φρούτα, energy bars, γάλα, φρέσκιες βάφλες με σιρόπι σοκολάτας ή καραμέλας και άφθονος καφές) πέρα από το μεσημεριανό γεύμα. Μέχρι και τα ποτηράκια ήταν έτσι φτιαγμένα (με διπλό χαρτόνι) που δεν επέτρεπαν στα ζεστά ροφήματα να καίνε τα χέρια αυτών που τα κρατούσαν!







Οι εκθέτες στο συνέδριο αυτό ήταν πραγματικά φανταστικοί, είχαν ανθρώπους που ήταν ταυτόχρονα πωλητές, αλλά και σαφείς γνώστες των αντικειμένων που παρουσίαζαν. Τα δώρα τους ήταν εμπνευσμένα και η προσέγγισή τους διακριτικότατη. Όλοι τους ήταν εφοδιασμένοι με palmtop που σκάναραν τον κωδικό στην καρτέλα που φορούσαμε όλοι στο λαιμό μας(!) κάνοντας τη διαδικασία ευχάριστη και εύκολη.

Από τα όσα είδα, περισσότερο εντυπωσιακό ήταν ένα εύκολο προγραμματιστικό εργαλείο της British Telecom που επιτρέπει πανεύκολα σε κάποιον να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή του για όλες τις πιθανές λειτουργίες που μπορεί να κάνει ένα κινητό. Το καινοτόμο είναι ότι επιτρέπει στον υπολογιστή να παρακολουθεί τη θέση ενός κινητού (εφόσον ο ιδιοκτήτης του έχει αποδεχτεί αυτή τη λειτουργία). Αν είστε ερωτευμένοι, ανήσυχοι γονείς ή απλά περίεργοι αυτό είναι το εργαλείο σας. Η θέσεις και οι διαδρομές απεικονίζονται σε χάρτη της Google και γίνεται προσπάθεια για συνεργασία με άλλα δίκτυα και roaming των πληροφοριών αυτών.

Εντυπωσιακό ήταν επίσης και το τρισδιάστατο εργαλείο της Microsoft, αντίστοιχο του Google Earth.

O κόσμος απαρτιζόταν από το κλασσικό συνοθύλευμα που συγκεντρώνεται σε τέτοιες περιστάσεις. Προγραμματιστές με κακή αισθητική και σαχλό χιούμορ που σχετίζεται άμεσα από τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούν, καθώς και ιδιοκτήτες εταιριών με πωλήσεις στο μυαλό τους και σίγουρα περισσότερο αναβαθμισμένο στυλ! Περιττό ίσως να αναφέρω η σύσταση του πληθυσμού ήταν τέτοια ώστε οι γυναικείες τουαλέτες να έχουν μονίμως την εικόνα δημόσιας υπηρεσίας στις 13 Αυγούστου, ενώ στις ανδρικές να γίνεται προσκύνημα!

H συνέχεια του ταξιδιού έπεται...